Należy mieć świadomość, że główny element każdego aparatu cyfrowego, wraz z cyfrowym sprzętem NV, jest odpowiedzialny za przechwytywanie światła przechodzącego przez obiektyw w celu utworzenia zdjęcia. Element, o którym mowa, nazywany jest czujnikiem. Czujnik jest w zasadzie obiektem fizycznym, który zbiera światło i przekształca je w obraz cyfrowy, który jest wyświetlany na monitorze po drugiej stronie. Sprzęt cyfrowy jest wyposażony w wiele rodzajów zintegrowanych czujników.
Czujnik CMOS
Najczęściej stosowane są czujniki CMOS (Complementary Metal-Oxide-Semiconductor). Dzięki najnowocześniejszej technologii CMOS jest w stanie osiągnąć niezwykle wysoki poziom integracji w mikroczipach z wysoce wydajnymi i kompaktowymi wbudowanymi obwodami elektrycznymi.
czujnik CCD
Przed czujnikami CMOS wykonano czujniki ze sprzężeniem ładunkowym (CCD). W systemach akademickich, klinicznych i profesjonalnych, które wymagają najdokładniejszych danych obrazu, stosowane są najnowsze czujniki obrazu CCD. Czujniki CMOS są zwykle stosowane w sprzęcie, który nie wymaga wysokiej jakości obrazu, takim jak profesjonalne aparaty cyfrowe i inne podobne produkty. Ponieważ CMOS wykorzystuje nowszą i tańszą technologię, cyfrowy sprzęt noktowizyjny z czujnikami CMOS jest tańszy niż gadżety z czujnikami CCD.
W latach 50. ubiegłego wieku stworzono chłodzone czujniki IR do celów militarnych. Wadą tego szczególnego typu czujnika podczerwieni jest konieczność stosowania dodatkowych komponentów w celu osiągnięcia temperatur roboczych od -70 do -150°C, co zwiększa rozmiar i wagę sprzętu termowizyjnego. Te dodatkowe akcesoria chłodzące są kosztowne, wymagają długiej procedury schładzania, zużywają dużo energii, a wytworzenie pierwszego obrazu na instrumencie termowizyjnym zajmuje od 10 do 20 minut. Ze względu na to, że wymagają technologii o lepszych parametrach, umożliwiającej wykrywanie na większe odległości i nie wymagają gadżetu zapewniającego natychmiastowy obraz, termowizje tego typu stosowane są przede wszystkim w wojsku (głównie w transporcie wojskowym).
Tworzenie niechłodzonych czujników podczerwieni, które zwykle wykorzystują czujniki oparte na mikrobolometrach, rozpoczęło się w latach 90. XX wieku. Mikrobolometry składające się z tlenku wanadu (VOx) lub amorficznego krzemu (ASi) to dwie najbardziej rozpowszechnione obecnie dostępne odmiany. Fakt, że niechłodzone czujniki podczerwieni są tańsze niż chłodzone czujniki podczerwieni i nie wymagają dodatkowych elementów chłodzących, sprawia, że te systemy termowizyjne są przenośne, lekkie i energooszczędne. Dodatkowo oferują natychmiastowy obraz, co oznacza, że możesz obejrzeć swój obraz bezpośrednio po włączeniu urządzenia (brak procesów stygnięcia). Niechłodzone czujniki podczerwieni są mniej czułe, działają gorzej i wykrywają obrazy wolniej niż chłodzone czujniki podczerwieni.
Dwa najpowszechniejsze typy mikrobolometrów stosowanych obecnie w systemach termowizyjnych to mikrobolometry z krzemu amorficznego (ASi) (niechłodzony czujnik podczerwieni) i mikrobolometry z tlenku wanadu (VOx) (niechłodzony czujnik podczerwieni). Oba są stworzone do działania w ten sam sposób (ich podstawowe technologie są analogiczne), ale kluczową różnicą jest rodzaj materiału użytego do budowy czujnika.
